Sessiz Ama Ölümcül Bir Şampiyonluk Makinesi
2006–07 sezonu, gösterişten uzak ama istikrarın ve disiplinin zirveye ulaştığı bir yıl olarak hatırlanır. Bu sezonun merkezinde, San Antonio Spurs’ün iki temel taşı vardı: Tim Duncan ve Tony Parker. Bu ikili, yıldızlıklarını bağırarak değil, kazanarak kanıtlayan bir şampiyonluk ortaklığı kurdu.
Tim Duncan, kariyerinin en olgun dönemine girmişti. Atletizminden çok oyun zekâsıyla fark yaratan bir lider haline gelmişti. Savunmadaki pozisyon bilgisi, hücumda doğru yerde doğru anda bulunması ve sakinliğiyle takımın omurgasıydı. Tony Parker ise hızını, patlayıcılığını ve orta mesafe bitiriciliğini üst seviyeye taşımıştı. Duncan’ın pota altındaki varlığı, Parker’ın penetre oyunlarını daha da etkili hale getiriyordu.
Bu ikilinin en büyük gücü, birbirlerine alan açmalarıydı. Duncan boyalı alanda savunmayı üzerine çekerken, Parker süratiyle savunma çizgisini deliyor ve savunmayı parçalıyordu. Ne gösterişliydiler ne de sansasyoneldiler; ama sonuç üretme konusunda ligin en güvenilir ikilisiydiler.
Normal sezonda Spurs, bu ikilinin liderliğinde Batı Konferansı’nın en dengeli takımlarından biri oldu. Tony Parker 24.6 sayı ortalamasıyla kariyerinin en skorer sezonunu geçirirken, Tim Duncan 20.0 sayı ve 10.6 ribaund ile hâlâ ligin elit uzunlarından biri olduğunu gösterdi. Bu sezon, Parker’a NBA Finalleri MVP ödülünü de getirdi.
Playofflarda Spurs, Batı’da güçlü rakipleri geçerek NBA Finalleri’ne yükseldi. Finalde Cleveland Cavaliers karşısında net bir üstünlük kurarak seriyi 4–0 kazandılar. Bu şampiyonluk, Duncan & Parker ikilisinin birlikte kazandığı üçüncü NBA kupasıydı.
2006–07 sezonu, gösterişten çok sistemin, bireysel şovdan çok takım oyununun kazandığı bir yıl oldu. Tim Duncan & Tony Parker, NBA’de sessiz ama ölümcül olmanın ne demek olduğunu tüm dünyaya bir kez daha kanıtladı.
